Bang Voor De Tandarts?

Ziekenhuis.

Veel mensen in mijn omgeving kennen dit verhaal al. Maar omdat het zo aansluit bij het onderwerp van deze Blog, haal ik het toch nog even aan. Door alles wat er allemaal tussendoor gepasseerd is, lijkt het soms al eeuwen en eeuwen geleden. Dat ik ziek werd, pijnen kreeg, langdurig op trauma afdelingen terecht kwam van ziekenhuizen. Heftige operaties moest ondergaan en daarna een pittig traject van herstel en revalidatie moest doorlopen. Echter dit gebeurde ‘gewoon’ nog maar pas 7 jaar geleden.
Nu was ik daarvóór al geen fan van ziekenhuizen. Wellicht vond dit zijn oorsprong in mijn jeugd. Als meisje van zes, maakte ik heel triest de laatste dagen van mijn doodzieke vader mee, vooral in ziekenhuizen. Sindsdien als ik een teken van dokters of ziekenauto’s op straat, of alleen maar een ‘afslag ziekenhuis’  op de snelweg zag, bekroop mij altijd een onbehagelijk gevoel. De periode die ik in mijn volwassen leven daarna zelf meemaakte, heeft ’t er niet beter op gemaakt. Het was natuurlijk helemaal geen leuke periode. En ook al begreep ik wel dat de meeste vervelende dingen die ik daar meemaakte, voor mijn eigen bestwil waren, het hielp allemaal niks voor mijn afkeer van ziekenhuizen en artsen.img_0012 De eeuwige terugkerende infusen die gezet moesten worden. Op het laatst zelfs in mijn voeten, omdat mijn aders in mijn polsen en armen het er niet meer mee eens waren. De spoed operatie, omdat er ineens iets niet goed ging. De negatieve berichten, over mijn overlevingskansen. Dan weer gevaarlijk licht worden en geen eten meer lusten en dan verplicht móeten aankomen en ook te veel aankomen. Het waren allemaal heftige en vooral emotionele periodes.

Mijn Gebit.

De kleur en kwaliteit van mijn tanden, had enorm geleden onder die periode. Ik was blij dat ik alles had overleefd en wilde me focussen op positieve dingen en targets. Mijn werk, het oppakken van rolstoel tennis en mijn aanstaande huwelijk met Dennis. Mijn gebit leek daar eventjes helemaal geen prioriteit tussen. En dat kwam even goed uit, want ik beschouwde mijzelf inmiddels wel als volleerd angst patiënt. Zacht gezegd geen fan van dokters en al helemaal niet van injectienaalden en dergelijke. Dus Micha had het onderwerp ‘tandarts’ fijn even geparkeerd in het laatje: ‘voor-latere-zorg’. Maar ja, toen de jaren voorbij gingen, zag ik zelf ook wel in de spiegel, dat mijn tanden eens flink onderhanden genomen moesten worden. ‘Periodiek-onderhoud’, daarvan kenden ze de betekenis al niet eens meer. Poetsen deed ik wel, maar daar was ‘t mee gezegd.
Mede gestimuleerd en aangemoedigd door Dennis, heb ik zo een jaar geleden ongeveer, de stoute rolstoel aangetrokken 😉 en een afspraak gemaakt bij een tandarts in Almere. Deze tandarts maakte onder andere reclame, de ideale oplossing te zijn, vooral óók voor angst patiënten. Ik ben er geweest. En daar kreeg ik toch wat zwaaiende vingertjes te zien van streng kijkende dames in witte jassen. En een hele hoop afspraken. “Jaja het was niet best nee nee..” Ach ik wist, ik had t zelf laten versloffen. Ik dacht het hoort er vast bij. Nu maar even op de blaren zitten. Maar dat veilige gevoel waar ze mee adverteerden, dat kon ik eigenlijk nergens bespeuren bij mezelf. Ik merkte dat ik weer terugzakte in een mentale staat, waarbij ik er erg tegen opzag om naar de tandarts te gaan.

Verhuizing.

Toen kwam er ineens een stroomversnelling in de verkoop van ons huis in Almere. De markt was gunstig. Jaren lang was er geen sprake van dat de woning in Almere verkocht kon worden. De crisis had geen goeie zaken voor de prijs van onze woning gedaan. Maar nu was ‘t 2016, 2017 en alles veranderde. Plotseling was ons huis verkocht en vertrokken we al richting Brabant. Holakidee! img_0041“Oeps” , bedacht ik mij ineens, dat komt wel een beetje goed uit, want: “Ik wil wél naar de tandarts. Maar dan naar een goeie. Die begrip heeft voor mij en mijn angsten!” En daar was dan ineens tandartsen praktijk Tridenzo. In Breda. En hoe ik daar bij kwam? Ik ken de eigenares Francien van deze praktijk vanuit mijn jeugd. Met haar was ik vriendinnen geweest op het park L’air Pur, toen ik daar als kind met mijn moeder kwam. Zo leek het ineens logisch dat ik met haar in contact ging treden.

Sponsoring

Niet alleen was ik van harte welkom in de praktijk van Francine. Maar ook wist ze mij nog eens te vertellen dat ze mij ging sponsoren. Als rolstoel tennisser. Wauw, dat was eens goed nieuws. Francine vertelde mij wel dat ik helemaal niet bang hoefde te zijn om naar de tandarts te gaan. Dat ze daar heel veel rekening mee hielden in haar praktijk. Nou dat was dus dubbel bonus. Al was ik er nooit geweest, ik voelde me nu al heel welkom bij Tridenzo van Francine. En zeker helemaal niet alleen vanwege de sponsoring, maar juist vanwege de manier waarde ze me informeerde.

Mijn eerste bezoek

img_0038Ongeveer 2 maanden geleden had ik dan mijn eerste afspraak staan. En alleen al toen ik binnen kwam, voelde ik mij erg op mijn gemak. Er heerste een gezellige sfeer, al vanaf het warme ontvangst bij de receptie. Alles zag er super schoon en netjes uit, maar toch ook nog een beetje huiselijk. Met een schilderijtje aan de muur enzo. Ik mocht mijn eerste afspraak tegelijk met Dennis hebben en zo voelde ik me al weer wat relaxter. Francine doet zelf ‘mond hygiëniste’ werk en mijn eerste afspraak was dan ook  bij haar. Ze vertelde telkens van te voren wat ze ging doen en ik voelde me behoorlijk op mijn gemak. Natuurlijk, een tandarts stoel is en blijft een tandarts stoel en de lamp er boven, als je daar in kijkt en je moet je mond open doen, dan blijft dat een ‘bekend gevoel’. Maar ondanks dat, wist Francine precies de juiste snaar bij mij te raken. De behandeling ging ongemerkt al kwebbelend voorbij en ineens hoorde ik: ”Klaar!” En mocht ik mijn mond spoelen! Joepie! Mijn gebit voelde ineens heel schoon en fris aan en het was al klaar? Zo vind ik tandarts ineens veel minder eng. 😉 En daarna gelijk nog even een afspraak maken bij een ‘echte’ tandarts, die ook nog kijkt of er gaatjes zijn enzo. Daar ben ik ik, wéér met Dennis samen natuurlijk, afgelopen week geweest. En eigenlijk kan ik zeggen, van het zelfde laken een pak. Super aardige man. Vertelde precies hoe het er voor stond en voordat ik het wist stond ik al weer samen met Dennis buiten.

Dank.img_0037

Dankjewel Francine. Ik weet dat je deze praktijk zelf aan het opzetten bent. Dat is keihard werken. Des te groter is mijn respect voor hoe je het doet en de rust en plezier die je uitstraalt bij het doen van je werk. Door jou en je tandartsen praktijk is er nu in Brabant 1 angst patiënt minder. En die gaat nu zonder te klagen weer zoals het hoort, eens per half jaar naar de tandarts! Voor iedereen die denkt, “Oh ja, dat werd voor mij ook best wel eens tijd…” Nu weet je waar je kan gaan!

Vijfhagen 43
4812 XT Breda
Tel: 076 – 532 49 60
contact@tridenzo.nl
http://www.tridenzo.nl


2 reacties op “Bang Voor De Tandarts?”

  1. Francine schreef:

    Lieve Micha,

    Wat een lieve woorden. Ben er helemaal stil van. En je weet het, dat is best moeilijk, mij stil krijgen…haha

    Ik ben blij dat ik je in je tandenzorg kan ontzorgren met de praktijk. En dat je weer een stukje makkelijker naar de tandarts gaat.

    Dat is waar we het allemaal voor doen.

    Ik ken je al heel lang en je passie voor tennis had je al toen je heel klein was. Het is mooi om te zien, dat deze passie je weer gelukkig heeft gemaakt na al die ellende van een paar jaar geleden. En nog mooier is dat je deze passie samen met Dennis doet.

    Ik gun je nog vele behaalde doelstellingen en dat we nog lang van jouw tennis ambitie mogen genieten!

    Groetjes Francine

    • Michaela schreef:

      Hahaha, ja dat weet ik Francine, maar soms mag je ook even stil zijn en vooral stil staan bij wat je allemaal bereikt hebt (naast je mooie familie die ook hun tijd en energie vraagt)!
      X