Over Michaela

 

 

In juli 2010 begint het met een steekje in mijn knie. Je staat er niet bij stil, iedereen heeft wel eens een pijntje. Ook had mijn vriend me net ten huwelijk gevraagd op een heerlijke vakantie in Turkije, dus ik liep op rozen. Dat pijntje wordt erger en aangezien ik toch al bij de fysio loop voor lage rugpijn klachten, laat ik de fysio nu ook meteen mijn knie mee behandelen. De pijn gaat maar niet over, duizend en 1 oefeningen mee van de fysio en huisarts, welke ik braaf doe, meerdere keren per dag, maar de pijn wordt niet minder, nee de pijn wordt erger!

In augustus is de pijn zo erg, dat ik moeite krijg om naar me werk te gaan. Ik werk full time als klachtmanager bij Leaseplan en heb het prima naar mijn zin en vind het helemaal niets om thuis te moeten blijven van de pijn. Ik word door mijn vriend van fysio, naar osteopaat, naar de manuele therapeut gereden gezien ik niet eens meer kan rijden van de pijn. Zelf de alternatieve geneeswijze word niet geschuwd door ons, maar niets baat en vooral: de pijn wordt erger en de oorzaak word niet gevonden! Eind augustus, begin september kan ik niet meer eten en slapen van de pijn. Enige verlichting kan ik vinden in een warm bad, liggend in een bepaalde positie, want op mijn rug liggen of rechtop zitten kan ik niet meer van de pijn. Als op een gegeven moment een vriend langskomt welke in de medische zorg zit en mij weer sinds een tijdje ziet, schrikt hij en geeft ie aan dat ik echt de huisarts moet gaan pushen om een MRI en dan wel 1 van mijn rug!

Want voor hem was het zonnenklaar. Die pijn in mijn knie was zenuwpijn en dat werd veroorzaakt door mijn rug!!! Het verhaal met de dokter zal ik jullie besparen, maar op 16 oktober mocht ik dan gelukkig een MRI laten maken van de onderrug. Daarna was het meteen paniek! Ik mocht niet meer overeind komen en moest blijven liggen. Ik moest meteen door naar de eerste hulp en daar werd bloed afgenomen en werd ik aan de hand van een telefoongesprek naar de betreffende verpleegafdeling duidelijk dat ik direct opgenomen diende te worden. Ook kreeg ik mijn MRI foto te zien en daar was hij dan, de eerste kennismaking met meneer pijn, mijn 3e wervel boven de staartwervels, zo zwart als roet was hij. Niet goed zei de dokter. De neuroloog kwam lijkbleek vertellen dat het er niet goed uitzag en dat we maar van het ergste uit moesten gaan. Allerlei testen werden er gedaan en ook een biopsie uit die wervel. Die biopsie zou uitsluitsel geven, maar helaas moesten we daar 7 dagen op wachten. 7 dagen in doodsangst dus.

Aan het begin van die 7 dagen hebben mijn vriend en ik elkaar aangekeken en elkaar beloofd, wat de uitslag ook zou zijn, wij zouden het samen overwinnen, hoe dan ook! Positief! Alleen maar positieve gedachtes! Na de 7 dagen kregen we het nieuws te horen, een hele delegatie artsen in je kamertje. Geen 1 die vrolijk keek of waar iets op het gezicht af te lezen viel en dan leken secondes uren te duren. Uiteindelijk zat iedereen bij elkaar en begon er 1 te praten. Die vertelde dat het een reusceltumor betrof en hij was goedaardig. Pardon zeggen mijn vriend en ik in koor: GOEDAARDIG!!!!! ‘Ja’, zeiden de artsen, maar hij zat wel op een rot plek en hij moest eruit en….. Eigenlijk hoorden we het niet meer. Namelijk was het belangrijkste dat het goedaardig was, dat ie eruit moest en moeilijk was, dat was maar bijzaak. De artsen verlieten 1 voor 1 de kamer weer en snapten niet dat wij zo vrolijk waren. Namelijk zou de operatie en het verwijderen van mijn rugwervel een aardige werkdag in beslag nemen en ook moest hij gebeuren in Utrecht, want hier in Almere hadden ze de expertise en de middelen niet. Het mocht de pret niet drukken, ik ging niet dood en voor de rest vonden we wel een oplossing!

Anderhalve maand ging voorbij voordat ik eindelijk geopereerd werd. De grote dag stond op 1 december 2010 gepland. Helaas verliep de overtocht van het Flevoziekenhuis naar het UMC niet geheel vlekkeloos en bleek ik het eerste weekend in het UMC uitval te hebben van het gevoel en kracht in mijn benen, wat lastig te voelen is als je al een maand op bed ligt. Ik moest direct geopereerd worden. Ze verwijderen het achterste deel van mijn wervel, zodat de zenuwen weer wat ruimte kregen en bevestigden de eerste staaf in de boven en onder gelegen wervels. Wat een opluchting was dat! Ik was eindelijk na al die maanden mijn pijn kwijt!!! Ik kon weer op mijn rug liggen! Op 1 december was dan eindelijk de grote dag aangebroken. Ik was meteen ’s ochtends aan de beurt, namelijk zou de operatie zo’n 8 uur gaan duren en namen ze er ruim de tijd voor. Achteraf heeft de operatie zo’n 10,5 uur geduurd. Tijdens de operatie hebben ze me moeten draaien en hebben ze me dus van voren en van achteren open gemaakt. 100 hechtingen. Ik werd wakker op de IC, operatie was verder goed verlopen, maar ik was totaal het padje kwijt, waarschijnlijk een longontsteking, hebben ze mijn vriend verteld. Gelukkig mocht ik na 2 dagen van de IC af, maar de nasleep van de ontsteking heeft 2 weken geduurd. Toen ik weer enigszins aanspreekbaar was, hebben ze me verteld wat er gebeurd was. Heel de wervel was verwijderd, namelijk zat daar de tumor in en de kans dat hij terug zou komen in hetzelfde stuk bot (lees wervel) was groot, vandaar dat heel de wervel er wel uit moest. Tussen de andere wervels is een soort krik geplaatst, daaromheen gaas waar botweefsel uit mijn heup in terug is geplaatst, wat hopelijk gaat vergroeien met de metalen constructie. Daarnaast hebben ze nog een staaf erbij gezet, zodat alles heel stevig op zijn plek terecht kwam.

Heel goed allemaal maar kom dan je bed maar weer eens uit na 2 maanden liggen! Dat ging dus niet. Dokters erbij en het bleek dat het niet alleen van het liggen kwam, mijn spieren waren niet alleen verzwakt, nee ik had er ook een dwarslaesie aan overgehouden, was de conclusie. Namelijk reageerden mijn benen helemaal niet meer, vanaf mijn heupen verlamd en daarbij ook de blaas en darm functie kwijt. Wel vertelden ze mij dat het om een incomplete laesie ging, want de zenuwen waren niet helemaal door, alleen beschadigd. Tja en hoe dat zich zou gaan herstellen was nog afwachten, want dat kan wel 2 tot 3 jaar duren! Dus 21 december verhuisde ik vanuit het UMC naar het revalidatiecentrum in Utrecht, de Hoogstraat. Daar leerde ik weer mijn eerste stapjes te zetten. Mijn spieren te gebruiken en aan te sterken, maar vooral maakte ik kennis met rolstoel tennis!

Je moet weten dat ik vroeger als kind heel fanatiek heb getennist. Ik heb bondstraining gehad en heb het tot de top 50 van Nederland geschopt (jeugd). Ik ben er na 15 jaar mee gestopt, want de uitdaging was weg voor me. Aangekomen in de tegenwoordige tijd, voortbewegend in een rolstoel, kreeg ik nieuwe impulsen en trok het rolstoel tennis uiteraard meteen en was ik echt heel nieuwsgierig hoe dit nu zou gaan. Tuurlijk moest ik eerst wachten tot mijn korset af mocht van de heren dokters en ik een roterende beweging mocht maken met mijn rugwervels, maar na 2 maanden revalideren was dan eindelijk de dag aangebroken dat ik het mocht gaan proberen! En fantastisch vond ik het!! Ik kan een hele waslijst opnoemen over wat en hoe, maar ik denk dat ik kan volstaan met: “Ik heb de uitdaging in het tennissen terug gevonden en ik wil de beste van de wereld worden en zijn!!!”

Om mijn woorden in daden om te zetten, heb ik meteen uit het revalidatiecentrum, begin april een afspraak gemaakt met Welzorg voor mijn tennis rolstoel en heb ik dankzij de bondscoach en zijn vrouw zo lang een leen sportrolstoel, gekregen. Weliswaar was dit een basketbal sportrolstoel, maar dit gaf mij toch maar de gelegenheid om direct in mei 2011 te beginnen met trainen. Bijna elke dag na het werk naar de baan, rolstoel achterin de auto mee en mijn vriend als coach. Ook heb ik de stoute schoenen aangetrokken en me ingeschreven met mijn basketbalstoel bij 2 ranglijsttoernooien. En aangezien ik pas 2 maanden bezig was met trainen en 3 maanden vrij was van de klinische revalidatiefase, ben ik nu wel erg trots op mezelf dat ik deze 2 toernooien al heb weten te winnen!

Ondertussen kan ik al weer redelijk wat stapjes zetten. Een paar los en zo’n 200 meter achter de rollator, maar zoals vroeger zal het nooit meer worden! En daar ben ik blij om! Vroeger was namelijk pijn! En nu kan ik weer bijna alles en alles wat ik niet kan doet mijn lieve vriend voor me. Ook heeft het me een heel nieuw, actief en avontuurlijk leven gebracht. Namelijk als topsporter en straks als wereldkampioen, dat weet ik zeker!

20130912-170239.jpg

20130912-170251.jpg

Volg ons:

Sponsoren SMKF