Weekje thuis

En dan zit het weekje thuis er weer bijna op.

World Team CupZo kwam Dennis me vorige week nog ophalen van een geweldige ervaring genaamd de World Team Cup, ook wel de Davis/Fed Cup van het rolstoeltennis genoemd. Helaas waren we niet in staat om het goud mee naar Nederland te nemen. Maar toch wil ik even benadrukken dat wij een super team hadden met Bondscoach Dennis Sporrel aan het hoofd, samen met Diede en Aniek. Een lach en een traan, maar we hebben het wel als team gedaan en daar mogen we trots op zijn!Michaela Spaanstra Die anderhalve week heb ik veel geleerd en ook erg veel plezier gehad! Neem daarbij dat de zilveren plak ook zeker iets is om trots op te zijn, beslis ik gewoon dat ook deze World Team Cup een succes was! En wat is er mooier om de 30ste keer goud gewoon in eigen land te gaan behalen 😉 , dus kom maar op volgend jaar en dan kunnen jullie ook nog eens mooi komen aanmoedigen!!! Apeldoorn wordt the place to be, maar meer daarover next year!!!!

Wat ik deze week terug in Nederland dan allemaal heb gedaan, is niet echt heel erg spannend. Te denken valt aan trainen, trainen en nog eens trainen. Uiteraard hoort daar ook een bezoekje aan moeders bij en aan LeasePlan wat ook wel ‘werken’ wordt genoemd, maar ik nog steeds als ‘super leuk’ bestempel. Wat wel leuk is om even te benoemen is dat ik vandaag Dennis opdracht heb gegeven om mijn handbike maar eens af te stoffen en passend te maken op deze ‘nieuwe’ ADL stoel welke ik toch al zo’n twee jaar heb 😉 . Zo gezegd zo gedaan en Dennis en ik hebben ons voor ons kop geschopt dat we dit niet veel eerder hebben gedaan. Hier in Baal heb je zo veel heerlijke fietsroutes en het Bels Lijntje is daar 1 van. Effe zo’n 30 kilometer heen en terug naar Turnhout met de zon op onze snoet en de wind in ons haar! Heerlijk en ook nog eens goed bezig en stiekem weer aan het trainen 🙂 . Uiteraard moest zo’n heerlijke fietstocht wel beloond worden met een drankje op het terras van ons stam cafeetje/restaurantje ‘De Lantaern’. Daar eenmaal aangekomen was snel duidelijk dat wij niet de enige op wielen voortbewegende personen waren welke even op het terras wilde gaan zitten. Nee een bende motorrijders had zich ook geheel terecht neergestreken op ons favorieten terrasje. Effe slikken bij het aanblik van de motoren welke netjes allemaal langszij geparkeerd stonden. Effe weer met de neus op de feiten dat dat iets is wat ik niet meer zal gaan doen of kunnen in die hoedanigheid, maar hoe veel lol ik dan wel weer heb samen met Dennis door mijn iennieminnie handbikje d’r naast te parkeren met het voorwiel wel netjes naar links gebogen maakt dan weer alles goed! Mijn handicap is er en hierdoor heb ik een heel bevoorrecht leven gekregen mede dankzij het rolstoeltennis en alles wat ik daardoor meemaak en ervaar, maar soms wordt je ook even met je neus op de feiten gedrukt door bijvoorbeeld zo’n rijtje met motoren en dan weet je ook weer wat je dankzij diezelfde handicap weer bent kwijtgeraakt. Maar het allerbelangrijkste wat ik vóór mijn handicap en ná mijn handicap had en heb is Dennis en samen kunnen wij de hele wereld aan en samen plassen we dan ook bijna in ons broek als we deze foto maken van vier stoere motoren en mijn handbikje ernaast geparkeerd….

img_0025

Trute en op naar Tsjechië en Polen aankomende week…

 


6 reacties op “Weekje thuis”

  1. Dennis schreef:

    Super trots op jouw veerkracht! Daar kan ik wat van opsteken! X

  2. tennismams schreef:

    Het leven heeft twee kanten. Maar jullie slaan je er geweldig doorheen. En je maakt geweldige dingen mee door je handicap. Ieder nadeel, heeft zijn voordeel. En samen met Dennis en jou wilskracht komen jullie er wel. Super trots op jullie. Dikke kus. En die foto is geweldig!!!!

  3. Janine schreef:

    Wat een mooie blog. Ik volg je al een tijdje en ik vind je een topwijf. Zó positief en blik op de toekomst. Écht mooi. De foto is GEWELDIG. Heel veel succes en misschien tot ziens.
    Sportieve groet van Janine Vos

Sponsoren SMKF